Een optreden van Get Back 2 is een ontmoeting met vier gepassioneerde muzikanten. Met speels gemak laten zij de muziek van the sixties and seventies opnieuw beleven. Moeiteloos worden stevige rocksongs afgewisseld met oorstrelende ballads, en met kleine uitstapjes naar recente evergreens. Geen optreden is voorspelbaar, behalve de muzikale kwaliteit en het plezier bij de muzikanten en hun publiek.

Get Back 2 speelt een eigenzinnig repertoire dat uitnodigt tot luisteren en verleidt tot dansen. En the classics komen allemaal voorbij: van Beatles tot Zeppelin. Soms brutaal bewerkt, maar meestal verrassend dicht tegen het origineel.

De band speelt muziek van ondermeer The Beatles, The Monkees, Led Zeppelin, Janis Joplin, The Rolling Stones, Jefferson Airplane, Steely Dan, The Doors, Golden Earring en The Who Wie niet beter weet ervaart tijdens een avond Get Back 2 dat Janis Joplin, John Bonham, John Entwisle en Jimi Hendrix nog even onder ons zijn...
Bianca Folkers: Vocals
Ruud Sempel: Bass
Karel de Greef: Guitar & Vocals
Harrie Hofmans: Drums & Vocals

Een band die geen stroom of podium nodig heeft…

De Rolling Beat Machine is een Band in a Box: de hele backline van een volledige band zit in één oude hutkoffer. Deze zwaar doorleefde hutkoffer heeft zijn sporen eerder al verdiend vanaf de jaren twintig op de Holland-Amerikalijn. Het koffer is nu voorzien van antieke zaken zoals wielen, speakers, versterkers, accu's, draaiende toeters, bellen en andere geheime wapens waardoor het mogelijk is geworden om op iedere plek op aarde een feestje te bouwen. De Rolling Beat Machine is volledig onafhankelijk van aardse zaken zoals (op- of ombouw) tijd, ruimte, een podium of zelfs elektriciteit!

Stel: je hebt een kale vlakte, vul deze vlakte met mensen, rol de Rolling Beat Machine erheen en direct is deze kale vlakte een bruisend festivalterrein!

Repertoire o.a.:
Rolling Stones, Amy Winehouse, Free, Dylan, Elvis, My boot Heels en meer.

The Cosmic Carnival bestaat sinds 2009 en er was voor de formatie in dat debuutjaar met ruim vijftig optredens meteen veel werk aan de winkel. Met melodieuze composities en ijzersterke liveshows wist de formatie uit Rotterdam haar debuutjaar af te sluiten met het winnen van de Grote Prijs van Nederland. Meer shows volgden, van het Amsterdamse Paradiso tot zelfs een festival in Casablanca, en er werd een eerste ep opgenomen in de eigen oefenruimte.

Pers en publiek reageerden zeer enthousiast op het plaatje, waarbij veelvuldig werd verwezen naar invloeden als The Beatles en the Beach Boys. Toch heeft de band een breder geluid dan alleen die twee inspiratiebronnen. "De vrolijke, harmonieuze en originele sound van de band zorgt voor zomerse kriebels en dromerige vergezichten, resulterend in mooie, soms flink groovy liedjes die oude met nieuwe invloeden combineren", zo schreef Robin van Deutekom toepasselijk op musicfrom.nl.

Qua stijl en geluid zijn de Rotterdammers te vergelijken met The Band: spaarzame basloopjes worden gecombineerd met soulvolle drums, felle Telecaster-licks mengen mooi met incidentele solo's. Opvallend is de meerstemmige samenzang van bijna alle leden, en de toetsenist die wisselt tussen kraakheldere elektrische piano, gierende Hammond en zo nu en dan mondharmonica. De vergelijking met The Band gaat deels mank, want zanger/gitarist Nicolas Schuit heeft geheel zijn eigen sound. Marlies Kroon, Frank Schalkwijk en Gerben van Etten voegen prachtige meerstemmigheid toe en we horen invloeden van Britse sixties bands en zelfs wat reggae. Als we dan toch een vergelijking moéten maken, dan komen The Bees in de buurt.

Voodoo Swing is een Rockabilly trio opgericht in 1991 en afkomstig uit Salt Lake City. De bandleden spelen Revved Up Rockabilly met wat invloeden van blues, psychobilly, en country. Vet en uptempo gespeeld. In 1993 kwam de eerste cd uit We’re Usin’ Code Names waarna de band meteen een platencontract kreeg bij Nervous records. Voodoo Swing werd zodoende al snel in heel Europa bekend en naast optredens resulteerde dat in 1995 in een tweede album uitgebracht bij Rockhouse Records getiteld Well, Okay then!.

Op het moment dat Voodoo Swing was uitgegroeid tot een van de bekendste top Rockabilly acts van de jaren negentig, viel de band door persoonlijke omstandigheden uit elkaar. Begin 2008 echter pakten de drie leden de draad weer op. Er werden nieuwe songs geschreven en de band ging weer veelvuldig optreden en touren. De derde cd Greasers por Vida kwam uit in 2008 op het Cool Cat Productions label. En het succes kwam hiermee terug. Ze speelden met grote namen als Big Sandy and His Fly Rite Boys, the Paladins, Lee Rocker, the Blasters, Dick Dale en Reverend Horton Heat. Het jaar 2010 heeft de band naar het hoogste muzikale niveau tot dusver gebracht met de release van het vierde studio-album Refried Voodoo Beans. Voodoo Swing is terug en beter dan ooit!

Bezetting Voodoo Swing:
Shorty: Guitar & Vocals
Leeroy: Drums & Hollerin'
Wesley Hinshaw: Doghouse bass and singin'

In de band Hootenanny Jim komt de ruige kant van Singer-songwriter Ad van Meurs (the Watchman) naar voren. Striemende gitaren, slide-gitaarwerk en gruizige buizenversterkers zijn de belangrijkste ingrediënten van de band, waarin Ad voor het eerst acteert met zijn zoon Dylan op drums, kroegmaat Edwin Verlangen op sologitaar en oud-klasgenoot Wim van den Hout op bas. Daarnaast neemt levensgezellin Ankie Keultjes een gedeelte van de zang voor haar rekening. Het repertoire van Hootenanny Jim bestaat voor een groot gedeelte uit eigen werk met daarnaast een enkele gearrangeerde cover uit de oude doos. In september 2010 kwam de eerste cd uit, waarvan de band tijdens het optreden een groot gedeelte zal spelen.

Testing John, vijf muzikanten spelen stevige, energieke gitaarmuziek met een eigenzinnig karakter en een mysterieuze ondertoon. Geen reden, geen betekenis, geen uitleg…. Naast de eigen sound zullen niet de meest bekende, maar de beste songs van onder andere Queens of the Stone Age, Pearl Jam, Arctic Monkeys en Foo Fighters, aan bod komen!

De band is ontstaan in 2005 als een spontaan resultaat van vier vrienden uit Deurne, die op een bepaald moment simultaan dachten: “Eej, zullen wij ‘s een bandje beginnen?!”. Ze begonnen als een naamloze repetitieband en repeteerden minimaal twee keer per week, in een verlaten sportwinkel aan de stationsstraat in Deurne city. De bezetting bestond uit Anton (drums), Kenny (gitaar), Joris (zang) en Jasper (bass). Al na korte tijd besloot Jasper de band te verlaten en liet de overige bandleden eenzaam alleen. Desalniettemin gingen zij door en repeteerden elk vet nummer dat ze kenden, ondanks het missen van een essentieel basgeluid. Op gesloten feestjes oefenden ze hun entertainmentvaardigheden en luisterden kritisch naar de reacties van het publiek. Bij elk optreden werden de reacties beter en beter, maar nog steeds was hun basloze geluid niet compleet. Tot het begin van 2008, toen Niels opstond en met zijn welgevormde bas naar voren trad! Betere apparatuur, een nieuw repetitiehok, meer ervaring, maar bovenal de opstanding van Niels was dè start van de band! De naam Testing John ontstond. Geen reden, gewoon een naam, geen betekenis, geen uitleg… Om de diversiteit van het gitaargeluid te verbreden kwam Sjaak (Lightning Jack) in het begin van 2009 bij de band, waardoor Testing John zich vanaf dat moment compleet mag noemen!

Maar eind 2010 wordt er wederom een dieptepunt behaald. Anton besluit te stoppen met zijn drumpraktijken. De vier overgebleven lieden waren wederom ontroostbaar. Tot het moment dat de jonge Erik op hun pad kwam en zijn stevige drummers-armen om hen heen sloeg.

VILT is een rock band afkomstig uit de regio Eindhoven. De muziek die de leden van deze band coveren balanceert met de pakkende rifjes en ritmes op de grens van commercieel en alternatief. Doordat zij daarnaast nummers coveren die zowel boven als onder die grens liggen, maken zij zichzelf uniek in hun repertoirekeuze. Namen als Editors, Franz Ferdinand, Foo Fighters, Muse, Queens Of The Stone Age en Greenday geven daarbij een representatieve indruk van het geheel

In 2010 wonnen zij The Battle Of The Bands in Eindhoven en betraden zij als publiekswinnaar het podium van de Effenaar tijdens The Clash Of The Coverbands. Tijdens de regionale finale van de Clash in 2011 speelden zij de zaal van 013 in Tilburg, dé rocktempel van Nederland, volledig plat.

Door hun wilde enthousiasme voor de muziek, professionele instelling evenals hun dynamiek op het podium, staan zij garant voor een stevig avondje rocken waarbij het publiek zeker geëntertaind gaat worden! Kortom, they rock!!

Ben Prestage is de one-man-blues-band uit Florida. Zijn muziek kan het best omschreven worden als alternatieve bluescountry. Zijn overgrootmoeder was een Vaudeville-muzikante die optrad tijdens medicine-shows en met Al Jolson tourde, grootvader was een sharecropper in Mississippi en moeder was een talentvolle boogie-woogie pianiste. Het is daarom niet verwonderlijk dat Ben Prestage vanaf zijn eerste levensdagen opgegroeide met de Mississippi cultuur en blues traditie. Behalve dat de jonge Ben gitaar speelde spoorde een buurman hem aan ook de banjo te gaan bespelen. Bij zijn verhuizing naar Florida nam hij de Mississippi Country Blues van zijn geboortegrond en ontwikkelde daaruit zijn eigen interpretatie van Florida Swamp Blues. Deze stoofpot van “muddy-water meets black-water” bezorgde hem vele optredens van Californie tot North Carolina tot in de Florida Keys. Sinds hij als tweede eindigde tijdens de International Blues Challenge in Memphis,TN speelde hij op de grote blues- en folk-festivals, allerlei soorten bars en op de straathoeken van de stad. Zo speelde Ben Prestage een tijd lang op de beroemde Beale Street in Memphis waar hij zijn plek deelde voor het New Daisy Theatre met de legendarische bluesman Robert Belfour en de jongere Richard Johnston. Deze laatste inspireerde hem om zijn muziek een nieuwe richting te geven. Aan de gitaar en banjo voegde hij een cigarbox-gitaar toe (gemaakt door John Lowe, de zgn. Lowbow). Deze gitaar bestaat uit sigarendoos voorzien van twee besnaarde bezemstelen die onafhankelijk van elkaar uitversterkt worden. Daarnaast bespeelt hij mondharmonica met behulp van een rack en drums met voetpedalen. Op deze manier creëert Ben Prestage een eigen stijl blues die zorgt voor een stroom van lege flessen en volle dansvloeren. Prestage was in de afgelopen jaren al diverse malen te gast bij De Bunker in Gemert.